Qanunvericilik dəyişmədiyi müddətcə “mənəvi zərər”lə bağlı məhkəmə qərarları qanunvericinin səlahiyyətlərinə müdaxilədir. MM m. 21. 2-də qanunvericinin mövqeyi təfsirə ehtiyac olmayacaq qədər aydındır. Qanunverici zərər deyəndə yalnız “maddi zərər” başa düşür: “ Zərər dedikdə, hüququ pozulmuş şəxsin pozulmuş hüququnu bərpa etmək üçün çəkdiyi və ya çəkməli olduğu xərclər, əmlakından məhrum olması və ya əmlakının zədələnməsi (real zərər), habelə hüququ pozulmasaydı, həmin şəxsin adi mülki dövriyyə şəraitində əldə edəcəyi gəlirlər (əldən çıxmış fayda) başa düşülür .”
Qanunvericilik dəyişmədiyi üçün də məhkəmələr “mənəvi zərər”lə bağlı hər qərarında səlahiyyətlər bölgüsünü bir az daha absurd formada pozmağa davam edir. Məsələn, sonuncu dəfə KM (ARKM, Qərar, 24/04/2020) yaxınların ölümünə və sağlamlıqlarına dəymiş zərərə görə “mənəvi təzminat”ın MM m. 23-ə (şərəf və ləyaqətin alçaldılması) istinad edilərək tələb edilə biləcəyini dedi. Bu qərar bir çox baxımdan yüngül desək, problemlidir.
