This article is available in Azerbaijani only.
Bir müddətdir Ali Məhkəmə qərarlarında Türk hüququnun ciddi təsirini hiss etməmək mümkün deyil. Xüsusi ilə şəxsiyyət hüquqlarının müdafiəsi ilə bağlı Plenum qərarında bu təsir pik həddinə çatmışdı. Özlüyündə bu tendensiya o qədər də pis deyil. Türk inzibati və mülki hüququnun nisbi demokratik/elmi ənənəsini, Türkiyədə müasir tendensiyaları izləyən akademik çevrələrin olduğunu, akademik mətnlərin bolluğunu, Türk hüququnun kontinental ailəyə məxsusluğunu və əsası dil çatımlılığını nəzərə alsaq, hətta bu tendensiya yaxşıdır da demək olar.
Ancaq problem ondandır ki, bizim Ali Məhkəmənin Türk hüququndan faydalanması “sxolastik” formada həyata keçirilir. Başqa sözlə, Türk hüququ əsas götürələrək bizim qanunvericilik ona uyğunlaşdırılmağa çalışılır. Halbuki, kontinental avropa mülki hüququn institutları ümumi olaraq bir-birinə bənzəsə də, detallarda ciddi fərqliliklər var. Eyni ilə Azərbaycan Mülki Məcəlləsi də müəyyən institutlar baxımından Türkiyə Mülki və Öhdəliklər Qanunundan ciddi şəkildə fərqlənir. Ancaq təəssüf ki, Ali Məhkəmə bu fərqləri nəzərə almadığı üçün Türk hüququndan, yaxud türkiyəli müəlliflərin akademik kitablarından götürdüyü anlayışları kor-təbii şəkildə, akademik ciddilikdən uzaq formada bizim hüquqa tətbiq edir və nəticədə qanunvericiliklə Ali Məhkəmə qərarları arasında qəribə bir ziddiyyət yaranır.
